Groot (on)zichtbaar gezin
Groot (on)zichtbaar gezin
Soms is een gezin groter dan de buitenwereld ziet.
Voor ouders met overleden kinderen leeft hun overleden dierbare elke dag voort in hun hart, ook als anderen hen niet kunnen zien.
Chantal benaderde mij voor het tekenen van haar drie (on)zichtbare kinderen. Een handgetekende en gepersonaliseerde Schaduw die haar overleden kinderen zichtbaar mocht maken. Haar verhaal was, net als dat van vele andere ouders, ontroerend en heftig. Maar wat ik vooral hoorde tijdens onze gesprekken was dankbaarheid.
“Als de meisjes er niet waren geweest, was ik er ook niet meer. Ik moet de meisjes nu wel missen, maar ik kan nog wel mijn zoon zien opgroeien en hij mij.”
Tijdens het eerste en later het tweede voorgesprek merkte ik dat Chantal nog niet precies wist wat haar wensen waren. Haar eerdere ideeën sloten niet helemaal aan bij wat ze vlak voor het tekenproces voelde. Uiteindelijk gaf ze aan mij volledig te vertrouwen en het in mijn handen te leggen.
Wauw. Wat was dat bijzonder.
Tijdens het tekenen van haar drie overleden kinderen kon ik mijn creatieve gave en mijn emotionele gevoel volledig de vrije loop laten. Dat was oprecht heel bijzonder.
Na het opleveren was Chantal haar reactie de kroon op mijn werk. Alle drie de kinderen waren in één keer goed. Ze voelden direct als haar eigen kinderen. Een groter compliment kun je als kunstenaar van rouw niet krijgen. Met warme groet, Dasja
Op deze blog deelt Chantal haar verhaal over haar groot (on)zichtbaar gezin.
Groot (on)zichtbaar gezin
Met trots staat de Schaduwfoto bij het urntje in de kamer. Het mag gezien worden.
Chantal haar verhaal:
“Vroeger wilde ik altijd een groot gezin met 4 kinderen…
Ik werd zwanger, maar ons manneke kwam helaas te vroeg. Iets wat buiten het verdriet ook bijzonder was om mee te maken. Gelukkig werd ik een maand later zwanger van onze Thomas. Door deze zwangerschap was ik ruim 13 maanden achter elkaar zwanger. Het vrolijke lieve ventje was zo welkom en vulde onze harten met liefde en geluk.
Toen Thomas 1,5 jaar was bleek mijn ‘melkklier’ een flinke tumor te zijn en kwam ik voor de grootste strijd in mijn leven te staan. ‘Houdt er rekening mee dat u de Kerst niet zal halen…’ Daar wilde ik niets van weten. Vele operaties, chemo’s, onderzoeken, Kerstmissen en alles wat tegen kon zitten later, was ik er nog. Intens genieten van alles wat ik nog wél kon in plaats van jammeren over wat ik niet meer kon. Het belangrijkste: Ik ben er nog en zie Thomas opgroeien.
Tot ik zes jaar later weer wat voelde. Alarmbellen rinkelden en meteen de hele mikmak in het ziekenhuis. De knobbel bleek opnieuw een tumor. Met de boodschap: je hebt geluk dat je dit voelde, want het was echt pril. Na de operatie kwam ik erachter dat ik weer zwanger was (hoe dan??). Ik voelde dus niet mijn tumor… dit keer was het wel een melkklier. En deze melkklier heeft ervoor gezorgd dat mijn ziekte op tijd ontdekt werd. Bijna op de helft… van een tweeling. Maar medisch gezien kon ik de dames niet houden. We moesten ze laten gaan. Op het moment dat ze geboren waren en in mijn armen lagen, was het eerste wat ik zei: Dank jullie wel. Jullie hebben ervoor gezorgd dat ik op tijd achter mijn tumor ben gekomen en dat ik een derde kans heb op leven.
Omdat ik werd geassocieerd met kanker en niet met nog een zwangerschap, hadden we dit hele verhaal pas verteld op het moment dat we goed nieuws kregen: ik was op tijd en nog een serie met extreme chemo’s is me bespaard gebleven. Met het urntje op een schaal met beschuit met muisjes hebben we dit gevierd.
Jaren gaan voorbij. We leven intens het leven. In mijn eigen binnenwereldje zijn Lotte en Pien echt aanwezig, maar voor de buitenwereld niet. Soms komt het luchtig ter sprake. Mijn gedachten zijn vaak: hoe zou het zijn geweest? Hoe zou ons gezin er uit hebben gezien?
En toen kreeg ik via Dasja de foto. KIPPENVEL. Voor het eerst in mijn leven heeft mijn gezin een eigen beeld. Een gezicht. Een gevoel van compleet zijn. Ik heb wel een groot gezin. Ik wist niet dat het toch zoveel met me deed. Dit moment ga ik nooit meer vergeten. Zo waardevol.
Wat ben ik DANKBAAR dat jij mijn gedachten een beeld hebt gegeven, Dasja. Je mocht het zelf invullen en het is precies geworden zoals ik het me voorgesteld had… sterker nog: beter dan ik had durven hopen. Ik vind de meiden ook echt leuk zo. Lekker eigenwijs. Echt heel vet.
Met trots staat de Schaduwfoto bij het urntje in de kamer. Het mag gezien worden. Dankbaar.” Neem contact op met Dasja.
Groot (on)zichtbaar gezin, soms is een gezin groter dan de buitenwereld ziet.